Tumblr Blogumda daha fazlası var. Duymayan kalsıysa… 5 Posta MAG

Über sexy Swedish Girls!!! Sarı saçları, pembe-beyaz etleri, kendilerine güvenli duruşları, ne istediğini bilen tavırları, mahalle baskısının ne olduğunu hiç tatmamış, seks için günde 5 posta eti ete değse doymayacak İsveçli kızlar!

Kim bunlar? Nerede bulunurlar?

60 ve 70 lerde her yerde bulunabilirdi bunlar. Anladığım bu. O yıllarda tüm dünyayı etkisine alan dalga, Viking ülkesine vurduğunda devlet büyükleri oturdu ve düşündü. Uyuşturucu ve seks, çiçek çocuklar… Bu akımlarla çok zıt düşüp, çağın getirdiği yeniliklere uyum sağlamazlarsa sürecin dışında kalacaklar, halktan uzaklaşacaklardı. Bu onlara iyi bir fikir gibi gelmemiş olsa gerek ki buna karşı ”her şeyin başı eğitim’‘ diyerek bir takım düzenlemelere gittiler.

Bu dönemde, okullarda çocuklara cinsel eğitim dersleri ilk defa koyulacağı zaman, okutulacak yayınlarda ve eğitim filmlerinde cinsel ilişkinin nasıl tasvir edileceği gündeme geldi. Türlü şaklabanlıkla edep yerlerini saklamaya çalışmak ve olayları anlatmak için binbir dereden su getirmek yerine her şeyi olduğu gibi göstermeyi uygun buldular. Fakat ülkenin sansür kanunları buna engel teşkil ediyordu. Problem olmadı yine de. Tek bir imza ile dönemin yetkilileri sansürü kaldırdılar. Artık filmlerde ve basılı yayınlarda cinsel organların dışında birleşme de gösterilebilecekti.

Liberal demokrasinin hakim olduğu bir ülkede, kafalarını günün modasına uyarak dumanlayan gençler bir de tüm sansür engellerinin çöpe atılmasıyla iyice zincirlerinden boşandılar. Aynı dönemde, diğer ülkelerde ”İsveç, kadınları ve bu kadınların serbest sekse bakış açıları” üzerine belgesel filmler çekilmeye başlandı. İspanya, İtalya gibi katolik ülkelerin yanında Yeni Dünya’da da insanlar İsveç’den gelen haberlere ve görüntülere bakarak başlarına yağacak taşları düşünüyordu. Bakınız, aynen şöyleydi durum:

Sonra bir şey oldu. Lastik patladı, çiçek çocukları taşıyan Volkswagen minibüs devrildi. Ben olay mahaline geldiğimde enkaz kaldırılalı çok olmutu. Asfalttaki fren izleri bile silinmeye yüz tutmuştu diyebilirim.

Kaza mahaline gelinceye kadar geçilen kilometre taşlarından kendi şahit olduklarımı potpuri olarak alayım:

97 yılında gazetelerin başlıklarını süsleyen haberler, şehirdeki striptiz kulüpleri için trafikte ayaklı reklam panosu görevi üstlenen araçların molotof kokteylleri ile saldırıya uğramasıydı. Ayda bir iki kez okuyorduk bunları.

2000 lerin başında, yine striptiz kulüplerinin çıkışlarında pusuya yatan, beyzbol sopalarıyla silahlanmış kişilerin, kulüp müşterilerinin kafasını ve gözünü yarması olayları az değildi.

American Apparel’in, konsepti nedeniyle yıllarca mağaza açamadığı İsveç’de, iç çamaşırı firmaları yaptıkları reklam kampanyaları yüzünden haftada bir tüketici derneklerince ve bazı organizasyonlarca şikayet edilip, ağır para cezaları ödemeye mahkum oluyorlardı.

Herhangi bir Türk kadınının boğazına duygusallıktan taş oturtacak, gözlerinden yaşlar getirecek İsveçli babaların, ülkedeki adalet sisteminin çarkları arasında nasıl öğütüldüğüne dair bir istatistik şunu söylüyor:

Boşanma davalarında, çocuğun vesayeti üzerine verilen 100 karardan yalnızca 23 ü babaları haklı görüyor. 77 sinde çocuk anneye veriliyor.

Bakın bugün gelinen noktada nerede duruyor İsveç?

Bir peynir markası olan Jarlsberg’in aşağıda seyredeceğiniz kısa reklam filmi, Eşitlik Ombudsmanına şikayet edildi.

Şikayetçi kişi, reklamdaki sloganı seksist ve kadını aşağılayıcı bulmuş. Slogan şöyle

Smaken sitter i hålen!

Çevirisi tam olarak şu:

Tadı, deliğinde!

Çok fantastik değil mi?

Son olarak, ülkenin sayılı seyahat acentalarından Nazar Turizm‘in geçtiğimiz haftalarda ana sayfasında olan, ancak gelen tepkiler ile silinen yazısını alayım buraya.

Kreta’daki (Yunanistan) tüm otellerimiz kadınlar tarafından işletilmektedir. Eğer olur da ortalarda bir erkek yönetici görürseniz şaşırmayın. Yine içiniz rahat olsun. Çünkü mutlaka o erkeğin üzerinde, tüm işlerin derli toplu olarak organize edilmesinden sorumlu bir kadın vardır.

Bu yazıyı yazdım ama biraz rahatsız oldum kendi yazdıklarımdan. Klasik bir feminizm düşmanı erkek görüntüsü vermişim gibi duruyor tüm blog post. Ve üstelik abartılı duruyor. 3 defa okudum, yanlış bir şey mi yazıyorum, çok mu subjektifim diye. Ancak verdiğim örneklerin hepsi politically correct olmaya çalışan medyadan ve kendi gözlemlerim.

Dün gece de geç saatlere kadar İsveç blogosferinde ve gazetelerin sayfalarında gezindim. Birinci konu, hiç kuşkusuz Wikileaks kurucusu Julian Assange hakkındaki tecavüz iddilaları. Baya bir materyal topladım. Güya bu yazı 1. bölüm, Assange olayına değindiğim bir sonraki yazım ise 2. bölüm olacaktı. Bu yazıyı bile isteyerek yayımlamazken ikinci bölümü yazar mıyım, bilmiyorum.

Angels can not be seduced at all or quickly.
Pull him into the entryway,
stick your tongue in his mouth and reach

under his robe, til he gets wet; put
his face to the wall, lift his robe
and fuck him. If he stares in anguish
then hold him tightly and let him come two times;
otherwise, by the end, he’ll be in shock.

Admonish him so he sways his butt;
let him know he’s free to grab your balls.
Tell him he can fall without fear
while he is hanging between earth and heaven -

but don’t look him in the face while you are fucking him
and, for heaven’s sake, don’t crush his wings.

1948

Almanca Orjinali

Bertolt Brecht

You don’t get to 500 Million Friends without making a few enemies

diye bir laf var. İnternetlerde, sosyal medyalarda kendi kimliğinizi, düşüncelerinizi, beğeninizi orta yerde, binlerce hatta milyonlarca insanla paylaşırken sempatinin yanında nefreti de üzerine çekeceğini hesaplamanız gerekiyor.

5 Posta blogu, 2007 den beri aktif. 500 kadar yazı girdim. Bir diğer blogumda herhalde 50 kadar yazım vardır. 2 yıldır içinde bulunduğum FriendFeed adlı sosyal ağda ise yaklaşık günde post ve yorum olarak 5 girdi yapsam, 600 günden hesaplarsak herhalde 3000 kere kendimi ifade ettim. Yazılarla, fotoğraflarla, videolarla…

Beğenen oldu, beğenmeyen oldu, küfür ve hakaret eden de vardı. Ancak iftira ve bilinçli bir karalama kampanyasına hiç malzeme olmadım. En sonunda bunca paylaşımın ardından, çocuk pornosu içeren bir görseli yaymakla suçlandım 2 kişi tarafından. Bu yazıyı kaleme alıyorum. Çünkü bugüne kadar blogun adını hiç duymayıp da suçlamayı duyanlar gelip bakarsa gerekli açıklamayı bir de benden alsınlar istedim.

Sözkonusu olay pazartesi günü meydana geldi. Daha öncesinde tumblr blogumda Dashboard (yönetim paneli) üzerinden reblog ettiğim bir fotoğraf, otomatik olarak FriendFeed hesabıma da düşmüştü. Bu fotoğraf, benimle beraber, telif hakları, düşünce ve ifade özgürlüğü, internet sansürü konusunda çok sayıda aktif insana karşı hakaret, taciz ve tehditte bulunmayı kendine görev edinmiş bir kişi tarafından FriendFeed paylaşımlarım arasından didiklenerek bulunmuş.

Olaylara konu olan fotoğraf, şikayetçi kişinin ‘kendi anlayışına göre” çocuk pornografisi içerdiği için FriendFeed yönetimine şikayet edilmiş. FF yönetimi bunun üzerine hesabımı silmeyip, tedbir olarak, yalnızca askıya aldı.

Bu olay, meydana geldiği Pazartesi gecesi FriendFeed kullanıcıları ve Twitter üzerinde bir hayli yankı uyandırdı. Ben kendi hesabıma girebiliyor ve diğer insanların tepkilerini görebiliyordum. Ancak onlar beni göremiyordu. Hesabıma diğer FF kullanıcılar ulaşamıyordu.

FriendFeed kullanıcıları arasında büyük yankı uyandıran bu olay, kısa sürede 5 Posta hesabının geri getirilmesi için büyük bir destek kampanyasına dönüştü. Bu destek, yalnızca arkadaşlarım ve feed abonelerim tarafından değil, aynı zamanda gün gelip kavga ettiğim, dünya görüşümüz tamamen ayrı olan insanlardan da geldi. Eğer FriendFeed platformunun kendi arama motorundan #5postaback diye aratırsanız ne demek istediğimi daha iyi anlayabilirsiniz.

Gösterilen büyük tepki ve FriendFeed yönetimine atılan sayısız destek maili yanında tarafımdan da bir açıklama gönderildi. Son derece normal bir süreç yaşandı. FF yönetimi hesabımı silmemişti. Yalnızca benden gelecek açıklamayı bekliyordu. Tedbir olarak hesabımı dondurmuşlardı. Sözkonusu görselde iddia edildiği gibi bir unsur saptamadıklarından hesabım yaklaşık 7 saat sonra geri verildi. Bu tip durumlarda hizmet sağlayıcıların ilk tedbir olarak hesabı hemen dondurması çok sık rastlanan bir olay. Ancak yine de yalnızca bir kişinin şikayeti üzerine, benle iletişime geçmeden bunu yapmaları büyük eksiklik. Protestolarda bu da açıkça işlenen bir konuydu ve kendilerine iletildi.

Peki tüm bu gürültüye sebep olan fotoğrafın içeriği neydi?

Her şeyden önce söylemem lazım ki bu fotoğraf, Asyalı bir kızın Tumblr blogundan kendi paylaştığı fotoğraf. Bu nedenle ortalıkta dönen çocuk pornografisi iddialarından kendisinin zarar görmemesi için o fotoğrafı hem FriendFeed’den hem de Tumblr blogumdan kaldırdım. Fakat sizlere kompozisyonu açıklayayım:

Asyalı kız, giyinik halde, yalnız başı ve omuzları, biraz da dizkapakları görünecek şekilde yakın kadrajla kendi fotoğrafını çekmiş. Fotoğrafta dikkati çeken tek unsur, kızın ağzından saldığı tükürüğü aşağı doğru bırakması. Bunun dışında fotoğrafta çok özel bir şey yoktu. Özellikle fotoğrafın altında yazan text ilgimi çektiği için Tumblr blogumda reblog (bir yazıyı veya görseli aynen alıp, forward etmek diyelim) ettim.

Reblog yapacağım içeriklerin kaynaklarını bizzat ziyaret edip, iletişim bölümünden yaşını soran bir mail atıp, gelen cevaba göre reblog yapıp yapmamaya karar vermiyorum. Hele de paylaşacağım içeriğin teması tükürük ve text üzerineyse.

Fotoğrafı kaldırmama kadar geçen sürede yine de içeriğini gören ve değerlendiren bir kısım insan vardı. Bunların içinden ”bu çocuk pornografisidir” diyen çıkmadı. Şikayetçi olan kişi ve daha sonra bu ilk şikayetçiye destek veren bir diğer kişi dışında. Zaten daha sonra bu ikinci kişi topluluk önünde ”çocuk pornografisinin anlamını bilmediğini, daha önce böyle bir materyal görmediği için de karar verecek bilgi ve tecrübeye sahip olmadığını, yanıldığını” deklare etti. Özür diledi.

Aslında ne geriye kalan 1 (yazı ile BİR) şikayetçinin düşünceleri ne de fotoğraf için ”bunda bir şey yok” diyenlerin düşünceleri çok önemli değil.

Asıl önemli olan, bu konuda belirlenmiş, uzmanlar tarafından kullanılan yöntemler ve bunların ne söylediği. Bunların içinde en bilineni Miller Testi. Daha sonra Avrupa’da çeşitli polis teşkilatlarında suç içeren materyali belirleme konusunda kılavuz olarak kullanılan Ethel Quayle ve Max Ethel‘in yazdığı Child Pornography: An Internet Crime adlı kitap var. Bunların yanına bir de Three prong Obscenity Test i ekleyelim. Son olarak, yakın zamanda kullanılmaya başlayan Dost Test adlı yöntemden bahsetmek de yararlı olur. Öğrenmek ve fikir sahibi olmak isteyenler için daha başka kaynaklar da var.

Bu konudaki bilgim ve gözlemlerim, değil Türkiye’de, dünyada herhangi sıradan bir internet kullanıcısından daha yeterli. Bunun da sebebi İsveç Korsan Partisi’yle paralel olan görüşlerim, Parti’nin özellikle çocuk pornografisi ve internet sansürü konusunun üzerinde titizlikle durmasıdır. Bunu bir getirisi olarak, sürekli  şekilde düzenlenen seminerler, geleneksel ve yeni medyada çıkan makaleler, araştırmalar, uzmanlarla yapılan röportajlar, dünyada olup bitenlerin paylaşımı ve bu paylaşımlar üzerine yapılan tartışmalara katılmam, diğer aktiviteleri de ciddiyetle takip etmem konu hakkında kendimi ister istemez bir hayli geliştirmemi sağladı. Tüm bunların üzerine cinselliği ağırlıklı olarak işleyen bir blogda bildiklerimi, düşündüklerimi okuyanlarla paylaşmak, konu hakkında bilgisi olan diğer insanlarla da bir kontak ağı kurmama yardımcı oldu.

İşte belki de bu nedenle sık sık yazılarımda ve görsel paylaşımlarımda bazen açıklayıcı olarak bazen de provoke ederek bir tartışma ortamı yaratmaya çalışıyorum. Ancak tüm bunları yaparken konu hakkındaki bilgime güvenerek, sınırı aşacak şeylerden kaçınıyorum. Küfür yemeyi göze alıyorum. Ancak asılsız iftira ve kasıtlı karalama çok başka bir şey.

Bu yazıda, şikayetçi kişinin ismi geçmeyecek. Kendisinin aksine o kadar etik ve ahlak bende var. Olur da asılsız propagandasından vazgeçerse kendi isminin daha fazla yara almaması için bu kararı aldım. Çünkü blogdan hiç bir yazıyı silme, kaldırma gibi bir ihtimal yok. Ancak bu suçlamalardan kendisi vazgeçerse aşağıda vereceğim public olarak yapılmış iftiralarına ait linkleri kaldırabilirim.  Bu şekilde ismi daha fazla açığa çıkmamış olur. Bunun ötesinde, konu hakkında hukuki sürece ait bildiriyi kendisine yaptım.

Aslında bu kadar yazdım ama belki beni suçlayan kişinin kendi tezini savunmak için yaptığı şikayetlere de kısaca göz atarsak, daha önce başkalarına da hakaret ve tehditten tazminata mahkum olmuş, komplo teorileri üzerine yazılar yazan bu kişi hakkında bir bilgiye sahip olursunuz. Hem ben de bu uzun açıklama yazısını biraz daha eğlenceli bir şekle sokmuş olurum.

# Çocuk pornografisi suçlamasında bulunan kişinin, bundan bir gün önce FriendFeed’de, NTVHaber’in Wikileaks’e İsveç’in destek verdiği haberinin altında beni “İsveç’ten para alan bir ajan” olarak yaftaladığını görebilirsiniz. Bununla beraber diğer ekran görüntüleri elimde var, eğer yorumlar silinirse buraya onları da koyabilirim.

# FriendFeed’e İngilizce olarak bir şikayette daha bulunuyor kendisi. Bu sefer blogda yazdığım fantezi ürünü bir hikayeyi ve içinde geçenleri, kendisinin çocuk pornografisi sandığı Tumblr fotoğrafı ile ilişkilendirme çabası var. Bu konudaki tek dayanak noktası, hikayedeki kadınlardan birine erkeğin ”küçüğüm” diye hitab etmesi. Yalnız bu kişi yetişkin insanların da birbirlerine ”küçüğüm” diye hitab edebileceğini düşünmemiş. Avrupalı, 1,85 boyunda, 40 yaşında, 95 kiloda bir erkek, 18 yaşında 47 kilo çeken Asya ırkına ait bir kadına ”küçüğüm” diyemez mi? Üstelik hayal ürünü olan bu hikayeden midesi bulanmayıp hikayenin ortasına kadar gelebilseydi, o bahsi geçen kadının evli ve kocalı olduğunu da görürdü. (Son cümlemin başındaki ”hayal ürünü’‘ ibaresine dikkat!)

# FriendFeed şikayet kanalının yöneticileri tarafından, saçma sapan şikayetlerine ısrarla devam ettiği için sert bir şekilde sistemden bloklanmakla uyarılan bu kişi için moderatörün sarfettiği cümleyi aynen buraya alıyorum.

I’m going to go ahead and block you since I have not seen one worthwhile post of yours and only junk

# Yönetici tarafından bloklanmakla tehdit edilen saldırgan, bir sonraki şikayetinde ‘’sinem” takma adı ile yeni bir profil açıp, asılsız taciz ve ithamlarına devam ediyor. Bu sefer Tumblr blogumda yaptığım bir paylaşım konu. Amaç, paylaşımlarımla cinsel tercihlerim, eğilimlerim arasında bir bağ kurmaya çalışıp beni karalamak. Şikayet ettiği paylaşımın konusu Japanese Shibari. İşin farkına varan yöneticilerin artık buna bir cevap bile vermediğini görüyoruz. Üstelik FriendFeed kullanmayı bilecek kadar interneti kullanabilen bu kötü niyetli şahısın şikayet ettiği içeriğin birebir hem text hem de görsel olarak Wikipedia’dan alıntı olduğunu kontrol dahi etmemesi gerçekten şaşırtıcı.

Başladığım gibi bitirmek istiyorum:

You don’t get to 500 Million Friends without making a few enemies

500 milyon olmasa da bu iftiralar karşısında bana destek veren her yaşta, meslek grubunda, siyasi görüşte ve cinsiyette ezici bir FriendFeed kullanıcı grubu bu kişi ve kişilere gerekli cevabı verip, sansüre ve iftiraya tolerans göstermeyeceklerini çok net olarak göstermişlerdir.

5 Posta blogunun yazarı olarak arkama aldığım bu desteğin hakkını, ancak bu konudaki titizliliğimi ve ısrarımı devam ettirerek verebilirim. İlk fırsatta, en kısa zamanda, her zaman bu konu ile ilgili görüşlerimi bilgi, belge ve araştırmalara dayandırarak yayımlayacağım. Başka bloglarda, sosyal ağlarda, elime geçen her fırsatta ve platformda… Ola ki bunları bir arada toparlamayı başarırsam, Creative Commons lisansı ile dijital ortamda da yayacağım.

Renksiz ve gösterişsiz şişeden irice bir yudum çektim. Boğazımdan aşağı alev alev inen ateş topu mideme vurduğunda ensemdeki tüylerin soğuk soğuk dikleştiğini hissettim bir an. Bu bir anlık soğukluk, yerini Prey Sdau’nun bu mevsimde gündüzleri 40 dereceyi bulan nemli sıcağında terlemeye bıraktı saniyesinde.

Şişeyi üzerine geri bıraktığım yeşil, açık mavi kareli muşambadan masa örtüsünün kenarına bir dirseğimi dayadım. Diğer elimle şişenin etiketini kenarından kaldırıp, yavaş yavaş soymaya başladım. Ha Noi Alcohol Company… İlk önce lcholol Company, sonra ompany… Ta ki şişenin üzerindeki etiket yapışkanının kağıt artıkları ile karışmış beyazlığı kalana kadar.

Vietnamlı amı ile Kamboçyalı amı arasında tad farkı var mı?

Küçük olanına söz verdim; hevesimi alır almaz serbest bırakacağım. Yani çok yakında… Kendi ellerimle, aldığım yere geri götürüp bırakacağım.

Çok tatlı… Fazla problem de çıkarmıyor. Canı çok yandığında, ağzından miyavlamaya benzer bir ses çıkarası geldi bir keresinde. Simsiyah saçlarını sağ elime dolayıp kulak memesinin arkasından beri fısıldadım:

Shut up, or I’ll kill you!

Şikâyetkâr miyavlamanın yerini hızlı nefes alıp vermeler aldı. Eminim anüsünün içindeki organımın tekrardan sertleşip, büyümesine bu tehdidin sebep olduğunu zannetmiştir. Beni halâ bir sapık olarak görüyor… My little fuckdoll…

Oysa açılıp kapanan burun delikleri ve elimin üzerine sızan salyalarıydı gerçek sebep… Çenesini altından tutan sol elim, ağzını tıkayan kirli paçavradan aşağı sızan salyaları ile temas edince, minik poposunu dirençle sağa sola oynatması yüzünden yumuşayan organım, kendine gereken kanı tekrar damarlara pompalamak için yeterli uyarıyı almıştı. Ok, belki kulağının arkasındayken burnuma gelen saç ve et kokusunun da bunda etkisi vardı. Ama kesinlikle tehditten korkan bir yüreğin çarpıntısı değildi beni sertleştiren.

…

Bir şişe vodkayı bu sıcakta katıksız tüketmek akıl kârı olmasa da Mekong Voyage Co. ile sezon başında yaptığım anlaşmanın şirket tarafından tek taraflı feshi üzerine içine düştüğüm belirsizlik canımı bir hayli sıkıyordu. Önümdeki günler oldukça boş geçeceğe benziyordu zaten. Boş vakti boş geçirmeye hemen başlamamak için bir sebep yoktu o zaman.

Tüm bir sezonu müşterisiz geçirecek 4 adet tekne sahibi olarak düşünmem gereken çok daha ciddi problemlerim varken zulanın neredeyse tükenmesi, kafamın içinde çözülmesi gereken tek problem olarak görünüyordu şu anda.

Telefonu küçüğümün eline verdim.

Kocanı ara! Seni geri bırakacağım. Her zamankinden de 3 torba hazırlasın. 2,5 milyon Dong’dan fazla vermem. Rokar Chuor’a giden teknelerin yakıt aldığı yarımadanın girişinde, dörtyolun ağzında buluşalım.

My little fuckdoll, kocasıyla buluşmamızın detaylarını konuşurken, Da’o mutfağın kapısında belirdi. 40 derecede nemli sıcağa rağmen bir gece öncenin vermiş olduğu yorgunlukla 11 saat uyumayı başarmıştı. Uykudan yeni kalkmanın mahmurluğu ile bakarken gözleri, kulakları da telefon konuşmasına bir anlam vermeye çalışıyordu.

‘’Gezmeye gidiyoruz’’ dedim. Cevap vermedi. Yanımdan sürtünerek geçip, yerde duran ice box un yanında dikildi. Ayağıyla kapağı devirip içine bir göz gezdirdi içecek bir şeyler bulmak için. Aradığını bulamayınca vücudunun üst tarafını iyice eğip, kutunun içini karıştırmaya başladı. Üzerinde kalçalarını ancak örten ince kumaşlı elbisesi şimdi siyah tüylerle kaplı amcığını dahi örtmeye yetmiyordu. Bu elbiseyi Chau Doc’daki pazaryerinden ona doğum günü hediyesi olarak almıştım. Götürdüğüm turist kafilesi ile pazarı gezerken, gözüm, üzerinde kayısı çiçekleri bulunan bu elbiseye takılmıştı. Vietnam dilinde Da’o ‘’kayısı çiçeği’’ anlamına geldiği için hoşuna gideceğini düşünmüş ve yanılmamıştım…

Hem alkolün etkisi hem de yer yer derisi soyulmuş organımın verdiği acı, onu sikmemem gerektiğini söylese de Kayısı Çiçeği’nin bu oynamaya çalıştığı oyuna bir yerinden katılasım vardı.

Üçte ikisi bitmiş Vodka Ha Noi şişesini kavradım. Oturduğum sandalyeden kalkmadan, vücudumu biraz öne doğru uzatıp, şişenin boğazını kalça yanaklarının arasına yerleştirdim.

Bir hareket beklediğini adım gibi biliyordum orospunun. Nemfoman sürtük… İrkilirmiş gibi yapsa da hemen bacaklarını ayırıverdi. Şişeyi döndürerek kalçalarının arasında sürdüm defalarca.

Kancık bir köpek gibi kalçalarını bir o yana bir bu yana sallaması sıklaşınca Ha Noi’nin açık ucuyla siyah tüyleri araladım. Pembe renge ulaştığımda şişenin ağzını yine yuvarlayarak yavaşça sokuverdim içeri. Şişenin genişlediği yere kadar döndürerek, defalarca soktum, çıkardım.

Aniden döndü. Bacaklarımın arasına diz çöktü. Elleri ile aceleci hareketlerle kemerimi çözmeye çalışırken de isterikçe ‘’boğazımı sik’’ diye yalvardı. ‘’İlk önce boğazımı, sonra amımı’’.

Kayısı Çiçeğinin özsuyu ile esanslandırdığım vodkanın kalanını ağzıma döktüm. Boş şişeyi mutfağın diğer ucuna fırlatırken tek elimle Da’o nun boğazını kavradım. Diğer elimle burun deliklerini sıkarken öne doğru da iyice eğildim. Ağzımdaki vodkayı Da’o nun ağzına boşalttım. Ellerimle yüzünü statik bir şekilde, bana bakacak şekilde tuttum. Ta ki genzine kaçan vodkayı burnundan ve ağzından çıkan köpüklerle temizleyip, öksürmesi geçene kadar. Sonra dilimi ağzına sokup öptüm Kayısı Çiçeğimi. Öpüştük…

‘’İşimiz var… Yola çıkıyoruz. Chevrolet’i hazırla’’ diyerek ittim, neden sonra.

…

Chevrolet Stepside’ın üç kişilik ön koltuğunda yaptığımız yolculuğun sonuna doğru, yarımadaya yaklaştığımızda karanlık basmıştı çoktan. Da’o tamamen uçuyordu. Kalan zulayı ona vermiştim. Kendi kafamı ayık tutmaya çalışıyordum.

Buluşma yerine 10 dakikalık mesafede kamyoneti durdurdum.

Bağla küçük orospuyu. Ağzını da bantla. İş çıkarmasın bize

Da’o küçüğümü paket haline getirirken kamyonetin arkasına geçtim. Yüklüğe attığım çaput bezinin içinden çıkardığım 77‘yi belime yerleştirdim. Her ihtimale karşı, en son çare olarak kullanmak üzere.

…

Yolun kenarına parketmiş arabanın farları açık bırakılmıştı bizi beklerken. Minik sikiş torbam’ın kocası yolun ortasında dikiliyordu silüetiyle.

Şoför koltuğunun altında sakladığım uzun, siyah, bez çantayı çıkardım. Arabadan inerken çantayı omzuma yerleştirdim. Kapıyı arkamdan kapattım. Açık pencereden başımı içeri uzatıp Kayısı Çiçeğim’in alnına bir öpücük kondurdum.

‘’Küçük meleğimize iyi sahip ol’’

…

1,80 den fazla olamaz boyu. Küçük orospu, onun 47 yaşında olduğunu söylemişti. Kilosu ile boyunu, cüssesini tartıp, gerekli mesafede durdum.

Sessizliği bozan o oldu, Alman aksanlı bir İngilizce ile, sırıtarak;

3,5 milyon dong’dan aşağı bir fiyata asla olmazdı. Ama yanında karımı da alıyorum geri. Paranın hepsi yanında mı?

Çantayı omzumdan indirdim, ucu sağ elimde sabit olmak üzere bacağıma paralel olarak uzattım yere doğru. Tüm bunları yaparken doğal hareketlerimi bozmayacak şekilde, Alman’a doğru 60 derecelik açımı almıştım.

- ‘’Eeee!!! Parayı görelim’’

Sol elimi siyah, bez çantanın içine götürdüm gözlerimi ondan ayırmadan.

- ‘’Hepsi burada’’

Terden yapış yapış olan elim ile sapı kavradım sıkıca. Gecenin karanlığında siyah torbadan çıkan gümüş renkli kasatura, Alman’ın sol yanağı ile omzunun arasını buldu. Chevrolet’in içinden boğuk bir çığlık yükseldi.

…

Helmut Baumhertz… Düsseldorf’lu eski muhasebeci…

Dizlerinin üzerinde çökmüş, aort damarından fışkıran kanları eli ile baskı yaparak durdurmaya çalışıyor. Komik!!!

Parmakların arasından fışkıran kanın, opiat torbalarının üzerine sıçradığını fakettiğimde, torbaları ayağımla kan gölünden yolun kenarına doğru tekmeledim.

Bacaklarımı hareket ettirmeden vücudumun üst tarafını çevirerek Chevrolet’in içini görmeye çalıştım. Farlar gözlerimi aldı. Tek elimi siper edip bir daha baktım. Gözleri faltaşı gibi açılmış ufaklığın saçlarından tutuyor Da’o bir eliyle. Öbür eliyle de yanaklarını sıkmış, sallıyor küçüğümün kafasını.

Herr Baumhertz’in kafatasına göz kararı bir orta çizgi çekiyorum kasatura ile gez – göz – arpacık yaparak. Tüm gücümle indiriyorum gümüş renkli kocaman bıçağı. Bir önceki darbeyi vururken duyduğum çekingenlik de yok bu sefer.

Belki de bu kararlılığın kuvveti, kasaturayı tekrar girdiği yerden çıkarmama engel. İki elimle asılıp, Herr Baumhertz’in vücuduna dayıyorum tek ayağımı. Bu sefer oldu…

…

Opiat torbalarını arabanın arkasına atıp, Chevrolet’in kapısını aralıyorum. Da’o ile gözgöze geliyorum. Gözlerinde hayranlığı, kendini teslim etmişliği okuyorum. ‘’Seni seviyorum’’ diyor. Sessizce sürücü koltuğuma oturuyorum. Eve dönüş yolunda teybi açıyorum. Şarkımız çalıyor.

Küçüğüm, my little fuckdoll, bu sefer uslu değildi. Tüm yol boyunca ağladı. Bu gece onu tamirhaneye kapadığımda ekmek ve suyu da olmayacak. Ama yarın yepyeni bir gün. Hepimiz için…

Blogda yeni bir yorumlama sistemi deniyorum. Hatta denedim, kalıcı bir şekilde bırakıyorum diyelim. Sistemi sağlayan altyapının adı Intense Debate. Bunun bir benzeri olarak Disqus vardı, onu da bir gece yarısı yarım saatliğine denedikten sonra bıraktım. Burada dökümünü yapmak istemiyorum ama Intense Debate bana daha iyi gibi geldi. Bir yerde de Disqus ın normal siteler için, Intense Debate in ise bloglar için daha avantajlı olduğunu okumuştum.

Uzun lafı teknik lakırdılar ile doldurmadan kısaya getireyim.

Intense Debate kullanıcıya ne değişiklikler getiriyor?

Çok büyük bir değişiklik yok. Biraz daha şık bir yorumlama sistemi oldu bu. Bazen bir yoruma cevap vermek isterken başına @ getiriyorduk. Şimdi buna gerek kalmadan, aynı işlemi direkt olarak cevap vermek istediğimiz kişinin yorumunun hemen altına, sol köşede bulunan Cevapla düğmesine basarak yapabileceğiz. Hatta yoruma yapılan cevaba da cevap yazabileceğiz. Ve bu hemen ilgili yorumun altında kademeli olarak görünecek. Bu tüm olayın daha derli toplu olmasını sağlıyor.

Ayrıca yapılan yorumlara da artı ve eksi puanlar vermek mümkün. ”allahın geri zekalısı” diye düşünüp, üşengeçlikten yorum yazamayanlar hemen başparmağı aşağı göstererek en azından bir şekilde kendilerini ifade etmiş olacaklar. Ya da övmek istediğiniz düşüncelere Amerikanvari bir şekilde thumbs up diyebileceksiniz.

Anonim olarak yorum yapmaya yine devam edebileceksiniz rumuzlarınızla. Sonra sonra, başkaaaaaaaaa?….. Hmmmm… Başka bir şey yok gibi şimdilik.

Haa şu aralar gelişen olaylar beni daha çok öbür blogda yazmaya itti bir şekilde. Bugün yarın, yine görüşmek üzere…

Kendime ait olan tek albümü aldım önüme, karıştırıyorum. Şöyle bir bakıyorum, beraber olduğum eski kız arkadaşlarıma. Yeşim’in olduğu sayfada uzun kalmak zorundayım. O kadar güzel ki… Zevkim, cidden hiç de fena değilmiş. Öyle güzellik normlarının hepsine birebir uyan biri yok aralarında. Ama hepsinde ”bir şey” var. Yeşim’de ise ”çok şey” var. Benim karşı cinsde aradığım özellikleri zannedersem daha çok küçük yaşta babam da iyi gözlemlemiş, notunu vermişti.

Küçük bir çocukken, Bravo dergisinden çıkarttığım Broke Shields posterini odama asmıştım. Hatırlarsınız, Brooke Shields’in Blue Lagoon filmini. Hepiniz değil ama yaşı 30 un üzerinde olanlar hatırlar. 1980 yılı yapımı bu filmde, çocukken bir adaya düşen Shields ve Lambert (Christopher) ergenlik çağına da beraber giriyorlar ve aralarında kaçınılmaz olarak bir cinsellik yaşanıyor.

Babam, elleri cebinde bir şekilde odaya girdi, etrafa şöyle bir bakınıp gözüne duvardaki poster iliştiğinde, ”aferin, zevkin iyi” dediğini hatırlıyorum.

Tekrar albüme dönecek olursam, Yeşim’in güneşten bronzlaşmış bir vücudu, simsiyah uzun saçları ve yemyeşil gözleri var. Güney sahillerinde bir plajdayız. Yalnızca iki kare fotoğraf var o günden. Birinde kumsalda top oynuyoruz, öbüründe öpüşüyoruz. İkimizin de üzeri çıplak. Daha doğrusu, vücutlarımızın üst tarafları çıplak. Zannedersem benim ya da Yeşim’in annesi çekti bu fotoğrafı. Altımda mayo, Yeşim’de ise bikinisinin altı var. (Yanlış bir şey de söylüyor olabilirim. O yaşdaki çocuklara bikini oluyor mu? Benim çocuk olduğum yıllarda yoktu öyle bir şey ama şimdilerde görüyorum ki 4-5 yaşındaki kız çocukların da alt ve üst takımı ile bikinisi var.)

Bu albümü artık evimde saklayacak olamamam çok yazık. Temizlik malzemelerinin olduğu dolaptan bir adet vakum torbası alıp, albümü içine koyuyorum. Elektrik süpürgesi ile de torbanın içindeki havayı çektikten sonra ağzını iyice kapatıyorum. Bu torbayı yaşadığım evde tutamam. Bir arkadaşımın orman içinde yazlık bir kulübesi var. Kulübenin hemen dışındaki su kuyusuna, dışardan görünmeyecek şekilde iyi gizlediğim bir ip ile sarkıtsam, 20-30 yıl sonra belki daha iyi günler geldiğinde ortaya çıkartabilirim tekrar. Ama o günler gelene kadar oldukça zor bir dönem beni ve sizleri bekliyor.

Temmuz ayının şu sıcak günlerinde bu satırları yazlığından okuyan var mı? Çocuklu aileler var mı mesela? Çocuklarınızın fotoğraflarını çekiyor musunuz plajda? Tavsiyem, aynen benim gibi yapmanız. Bir an önce Flickr’dan silin o fotoğrafları, albümleri de bir yerlere tıkın. Yoksa önümüzdeki zaman diliminde evinizde yapılacak bir aramada bulunan o fotoğraflar yüzünden saçlarınız sıfıra vurdurulup, tek tip bir elbise ve kolunda P işareti ile gezmeye mecbur bırakılabilirsiniz. Saçma mı? Dinleyin o zaman:

Oldukça tanınmış bir Japonofil var. Hayatını, Japon manga serilerini İsveçce’ye çevirmekle kazanıyor. Evli ve bir çocuk babası olan bu Japonofil, bir boşanma davasının eşiğinde uzun zamandır. Kadın, bir başka şehire taşınacağı için çocuğun vesayetini tek başına almak istiyor. Baba ise buna karşı ayak diretiyor. İsveç adalet sisteminin, tek başına yaşayan kadınlara olan zaafını bilen kadın, adamı kendi çocuğuna sarkıntılık etti diye polise şikayet ediyor. Yapılan ön araştırmada kadının bu iddiasını doğrular bir kanıta ulaşamıyor polis. Ancak kadının tekrar şikayetiyle bu sefer adamın evine bir baskın düzenleyen polis, Japonofilin iş için kullandığı bilgisayarına el koyuyor. Daha sonra bu bilgisayarda yapılan incelemelerde bulunan 51 tane manga çizimi, ilgili çocuk pornografisi kanununa göre suç teşkil ettiğinden hapis ve tazminat ödemeye mahkum ediliyor adam. Ancak en fazla koyan, herhalde çocuğunu bir daha göremeyecek olması.

Bu olay şimdi değil de az daha önce olsaydı, hakkında hiçbir işlem yapılmayacaktı adamın. Malzemesi kanlı ve canlı insanlar olan film ve fotoğraflarla beraber, hiçbir canlı varlığın zarara uğramadığı, yalnızca fiktiv eserler olan animasyonların da kanun kapsamına alınması çok yeni bir olay. Kabinedeki sosyalistlerin ve feminist lobinin, ABD de kurulmuş ve aşırı sağcı, hristiyan bir örgüt olan ECPAT’ın İsveç kolunun da kışkırtmasıyla beraber sahneye koyulan bir faşizm bu.

Yazının başında çocukluk albümümü dipsiz bir kuyuya saklamam, kendi çocuklarının fotoğraflarını çeken anne ve babalara Nazi Almanya’sına taşlama yaparak başlarına gelecekleri bildirmem ve en sonunda işi faşizme vurdurmam, aranızda saf olanları güldürecektir, biliyorum. Oysa asıl gülünecek olan, biraz çizim kabiliyeti olan birinin önündeki beyaz kağıda, karakalem ile yapacağı bir çalışmanın sonucunda ”pedofil” diye damgalanacağı bir hukuki ortama gelmiş bulunmamız. Üstelik bu hukuki ortamın ipe sapa gelmezliğini, düşünce ve ifade özgürlüğü konusunda anavatanım Türkiye ile arasında dağlar bulunan bir yerden sizlere bildiriyorum. Verdiğim senaryolara gülebilir, omuz silkebilirsiniz. YouPorn’a sorunsuz erişimi olan bir ülkede Cin Ali’nin Cin Ayşe’yi domaltması hapis cezası veriyorsa, YouTube’u dahi engelleyen bir ülkede, kendi amatör kameralarımız ile kendi Midnight Express’imizi çekeceğimiz günler çok yakındır.

Güya bu yazıyı sizleri bir şeye ikna etmek için yazdım ben. Ama yazdıkça, (ki sırf bu yazımı kastetmiyorum, bu işi bir süreden beri yapıyorum), aldığım, alacağım bazı yorumlar ve tepkiler, artık belki beni de sisteme dönüştürüyor.

Çünkü bu yazıdan sonra sizleri ikna edebilmiş olmaktan çok kendimi babamı ihbar etmeye daha yakın görüyorum.

Ne demek istedi adam, Brooke Shileds’in ”küçük gösterdiği” o postere bakarak? Aklında gölde yıkanan Shields’ın ilk defa regl olduğu sahne mi vardı? Yoksa filmin bir başka unutulmaz sahnesi olan, suyun altından yapılan bir çekimde, çırılçıplak yüzen Brooke Shields’ın vücudunun alttan kameraya yansıması mıydı, elleri cebindeyken düşündükleri?

Otto Mueller – Zwei Mädchen im Grünen – Ormanda İki Kız (Nazi sansürü kurbanı)

Bu yazı burda bitti!. Sabredip okuyanlar için dişlerini biraz daha sıkıp bir de wikipedia’dan Entartete Kunst maddesine göz atmalarını rica edeceğim.

————————————–

Blogu yeni okumaya başlayanlar için ek bilgi:

Yaklaşık 200 yıl önce kendi kapalı iç dünyasının kapılarını açan Japonya, kültürünün yabancılar tarafında yanlış anlaşılıp, kendini utandırmamak için bir dizi kanun çıkarttı. Kadın ve erkeklerin beraber gittikleri umumi hamamlarda bölümler ayrıldı, heykellerdeki cinsel organlar eğe ile kesilerek koparıldı. Bunun üzerine bir de II. Dünya Savaşı’ndan yenilerek çıkan ve ülkesini ABD nin ve onun ahlak yapısına uygun sansür kurallarına emanet eden Japonya’da, bu dönemde çıkıyor animasyon – manga, savaşın yıktığı bir ülkede, ucuz eğlence olarak. Tabii ki sansürden de nasibini alarak. Tüylü cinsel organ ve cinsel ilişki tasvir edilmeyecek!!! Cinsel ilişki tasvir edilmeyeceği için cinsel birleşme sonrası ejaculation yani spermin fışkırtılması da bu yasaklar arasında.

Bizim ülkemizdeki bastırılmış cinsellik ve pornografiye son yıllarda getirilen yasak, dışavurumunu Pippa’nın tecavüz edilerek öldürülmesi veya okul müdürlerinin öğrencilerini sıradan geçirmesi, ya da hiç yoksa, güya herkese yönelik Tv dizilerinin gereksiz ve yersiz bir sekszim paketi ile önümüze sürülmesine yol açıyor galiba.

Japonya’da ise çizimlerde cinsel organların tüylü çizilememesi, tüm kültürlerde olan genç vücutlara olan ilgi ve hayranlık ile birleşince belki de Lolikon olarak ortaya çıktı. Bundan çok emin değilim, ama cinsel birleşme sonrası çıkan spermin sansürlenmesi bugünün popüler kültürüne bukkake‘yi armağan etti, bu gerçek.

Ben kendim ne kadar anlamaya çalışıp sizlere iletmeye çalışsam, ve sizler de anlamak için elinizden gelen gayreti gösterseniz, bu işi hakkı ile kotaramayız. Gelenekleri ve yapısı ile bize göre son derece karmaşık, kompleks bir toplumdan bahsediyoruz. Şu videoya bakmak bile belki bir fikir verebilir, ne menem insanlar bunlar diye.

Böylesini severim. En güzeli aslında diz hizası bana kalırsa. Ama olmaz ise ankle high dedikleri, bilek hizası favorim. Bu böyle yalın olmaz ama. Açık bir topluklu ayakkabı ile desteklenirse kendi salyalarım içinde boğulabilirim.

Ehh!! Evet, kıroca bulabilirsiniz, ki öyle de. Sesimi çıkartmam bu düşüncenize. Benim tanıdığım kadınlar, böyle bir şeyi ancak maskeli baloda orospu kılığına gireceklerse kullanır. Maalesef öyle!

Hahahah!! Baloda nefis eğleneceğiz! Kendimi, asla girmeyeceğim, başkasında görsem alay edeceğim kılık ve şekillere sokuyorum ama bu yaptığımı ”maskeli balo” context i içinde değerlendirirsek, akademik kariyerimle veya bir iş kadını olma durumumla asla çatışmıyor

Şöyle bir çelişki var erkeğin dünyasında; kışları giyilen yünlü tozluklar veya ugg’ları, yaz aylarında şıppıdı terliklere döndüren kadınlarla entelektüel stimulans, birbirine sosyal statü olarak yakışma (yakıştırılma) harikulade olsa da, beş yıldızlı tatil köyünde, akşam açık büfede gördüğü Rus ayısının yanındaki ceylanın dantelli ankle high çorapları ve açık topuklu ayakkabıları daha efektif bir mastürbasyon malzemesi. Buna ne diyeceğiz?

Öyledir yani… Sen olsan o ankle high kadınını koluna takıp da gezemezsin. Sen de yakıştıramazsın kendine. Fakat yine de…

Baş, boğaz ağrısı veya bilimum diğer ufak tefek sağlık arızalarınızda sizlere kocakarı yöntemleri ile gelip kafanızı şişiren akrabalarınız vardır muhakkak.

Tarçını bal ile karıştır, devekuşu sütünün içine katıp bir tutam karabiber ekle, tülbente sar, testislerinin altına koy, 40 dakika beklet. Veya zencefili limon suyunda kaynatıp içine iki dirhem ısırganotu tozu attıktan sonra, iki kulvalla bir elham okuyaraktan, çiğnenmiş ekmeğin üzerine yatırarak pipetle burnuna çek.

Siyah bir cübbenin içinde, iki büklüm şekilde, ormanın içinde bir kulübede yaşamadığım için zaten bu malzemelerin çoğu bende yok. Üstelik bir dirhemin kaç grama tekabül ettiğini gösteren bir iPhone aplikasyonu da henüz çıkmadı bildiğim kadarı ile. Bir de yüzyıllardır anlatılan bu kocakarı ilaçlarının malzemeleri, bir türlü Toros tepelerindeki ıhlamurun esans özünden Martini Bianco’ya geçemedi. Bianco artık her evde var, ıhlamuru görmeyeli 15 sene oldu.

Neyse ki bu çok bilmiş, yaşlı, aile eşrafının çenesini susturacak bir önlemi yüce Türk devleti yavaş yavaş artık sisteme koyuyor.

Çok yakın bir zamanda, anneanneniz daha ”ıhlamur ve tülbent” lafını ağzından çıkartır çıkartmaz Sağlık Bakanlığının kolluk kuvvetleri apartman kapınızı balyozlarla kırarak oturma odanıza gelecek ve kadıncağızın ağzını gagball ile tıkayacak.

Şüphesiz devletin bu tip müdahaleleri bizlerin yararına. Bugüne kadar, direğe vurduğu için mosmor olmuş bir alnın, çiğnenmiş ekmek basıldığı için 30 saniye içinde eski haline gördüğünü görmedik. İğrençliği de cabası. Halkın yanlış bilgiye erişimi, ne şekilde olursa olsun engellenmeli.

‘‘Hattı müdafa yoktur, sathı müdafaa vardır” diye buyurdu Mustafa Kemal. Bizleri örnek vatandaş olmamız için yönlendiren devletimizin sokaklar ve evlerimizdeki anneannelerimiz kadar, bugüne değin başıboş bir mecra olan interneti de yola getirmek için kolları sıvaması tabii ki tüm satıhı müdafaa etmekle eş tutulmalı.

Toplum hayatımızı düzenlemekle yükümlü olan devletin, peyder pey bu projeyi diğer kurumlarına ve bakanlıklarına da yayması, bu kurumların yetkilerini arttırıp hatta kendilerine birer kolluk kuvveti de vermesi, vatandaşların laik, müslüman (sünni, hanefi olanlarından) ve milliyetci bir çizgide büyük Türkiye’ye yakışır bir profil çizmeleri için mutlaka gerekli.

İşte zaten bu amaçla ilk olarak Emniyet teşkilatına, ardından da Diyanet İşleri Başkanlığına, ”kendi zat-ı alilerinin gerekli gördükleri durumlarda internet sitelerine erişim engeli koyma yetkisi” verildi.

Tahminim, site kapatma yetkisi verilecek bakanlıklar sırasında bir sonraki Tarım Bakanlığı. Kuzu eti yemekli tarif veren siteler, ülkede hayvancılığın geliştirilmesi ve halkın daha çok et yiyebilmesi için ithal edilen Angus inekleri aleyhine propaganda kabul edilebilir. Bu da Angus ineklerine yapılan yatırımın çöpe gitmesi ve halkın et yiyememesi neticesini doğrabilir. Tarım Bakanlığı’nın yaptıracağı ”İnek eti yiyeceksiniz lan! O kadar” yazılı kampanya afişleri ise vatandaşların kendilerini baskı altında hissetmeleri neticesini doğurabilir ki, sağ liberal demokrat köşe yazarlarının dahi bunu pohpoh.. pardon destekleyeceğini düşünmek saflık olur.

Çok mu fantezi yaptım? Yapmayın canım!!!. Ben papaz oldum kendisiyle ama, yiğidin hakkını vereyim hemen şuracıkta. Türk internetinin tanınan simalarından Serdar Kuzuloğlu‘nun kendine taktığı lakabı bilenleriniz vardır. İnternet Ekipler Amiri kendisi. Ben onu uzaktan beri bildim bileli böyledir. Radikal’de yazıları çıkıyordu, Türkiye’de Korsan Partisi kurmak için de atılımları olmuştu. Şimdilerde biraz bozuk olmalı. Kuzuloğlu’nun kendine biçtiği görevi, gittiler Emniyet’e verdiler. Yine de tebrik edeyim, Türkiye’de bir İnternet Ekipler Amirliği kurulmasının gereğine ilk uyanan kişi oldu belki de kendisi.

1990 ların ortalarına kadar laik, müslüman, Atatürkçü, çocuk haklarına saygılı ve bölünmez olan ülkemiz, internetin gelmesiyle beraber tecavüz, youtube, çocuk pornosu, kumar siteleri, google, fuhuş, hakaret ve hırsızlığın yatağı oldu. Mutlaka internetin bu kadar olumsuzluklarının yanında Türk milletine getirdiği yenilikler ve faydalar da var. Patient, tetris, Facebook, iddaa online, email, MS word, Excel, emesen, Garanti bankası internet ve tüm gov.tr alan adı üzerinde, Microsoft Frontpage ile ya da ASP ile yapılmış siteler, kötülüğün ve ahlaki çöküntünün karşısında cansiperane duruyorlar. Unutmayın ki, bu devleti google bile yenemedi.

Ammavelakin dostlar… Bu işler böyle giderse, bana da yol görünüyor aranızda. Hazırlığımı yavaş yavaş yapıyorum ben. Bakın blogun en yukarısında eskiden ”liberal aile blogu” yazıyordu. Liberal, gavurca Liberty’den geliyor. Türkçesini yazmak istemiyorum buraya, kafanız karışmasın. Meğersem liberal demek, ”iktidarda olanı pohpohlayan, güce tapan” demek imiş buralarda. Özgürlük deyince de, eleştiriye uğramama ve başörtüsü özgürlüğünden başka bir özgürlük yok menüde.

O yüzden yanlış anlamaya mahal vermemek için ”Batı’nın bilimini değil, ahlakını aldım” diye yazıverdim. Zaten yollarımız da burada ayrılıyor. Hem devlet baba, yarrağı-küreği engelleyeyim derken Batı teknolojisinden, filtreleme ekipmanlarından faydalanıyor, hem de siz orada burada iki bomba tarifi alıp, çocukları nasıl düzeriz diye manuallere bakıcaz derken DNS ayarları ile oynamaktan bilgisayar mühendisi oldunuz. Teknik sizde kalsın, ahlakını ben alırım.

Ben Tumblr üzerinden başka bir site açtım. Batı’nın ahlakına uygun, Batı’nın dilinde yayın yapıyorum orada. ”kal gitme yaa, dur belki bişeyler olur” derseniz, yarın Taksim’de saat 17.00 da bir gösteri düzenlenecek. Orada bir kendiniz gösterin derim.

Afişlere falan yanlış yazmışlar aceleden. İnternet sansürü değil konu. Devlet babanın, kapını kırıp, ağzına gagball takmaması için bir gösteri bu.